Pitanja i odgovori

Prema članu 10. stav 3. do 6. Zakona o porezima na imovinu propisano je:

„(3) Poreska obaveza za zgradu u izgradnji površine preko 500 m2 (osim u slučaju iz stava 10. ovog člana), odnosno za posebni deo zgrade koji predstavlja tehničku i funkcionalnu celinu površine preko 500 m2 koji se dograđuje ili nadgrađuje, koja nije osposobljena za korišćenje i ne koristi se (u daljem tekstu: zgrada), na čijoj izgradnji, dogradnji ili nadgradnji (u daljem tekstu: izgradnja) su izvedeni grubi građevinski radovi sa konstruktivnim sklopom (temelj, stubovi sa gredama ili zidovi, tavanica, sa ili bez krova, sa ili bez završene fasade, sa ili bez postavljene spoljne stolarije i izvedenih podopolagačkih radova), nastaje počev od 1. januara naredne godine u odnosu na godinu:

1) u kojoj je isteklo pet godina od dana pravosnažnosti prve građevinske dozvole ili odobrenja za izgradnju te zgrade (u daljem tekstu: građevinska dozvola), odnosno sedam godina od dana pravosnažnosti prve građevinske dozvole za tu zgradu, ako je rešenjem nadležnog organa odobreno da građevinska dozvola ostaje na pravnoj snazi još dve godine po isticanju pet godina od dana njene pravosnažnosti;

2) završetka izgradnje konstruktivnog sklopa, ako građevinska dozvola nije izdata.

(4) Za zgrade iz stava 3. ovog člana za koje je do 31. decembra 2018. godine protekao duži period od perioda koji opredeljuje nastanak poreske obaveze u skladu sa tom odredbom, poreska obaveza nastaje 1. januara 2019. godine.

(5) Na nastanak poreske obaveze u skladu sa st. 3. i 4. ovog člana nije od uticaja da li je za zgradu, odnosno posebni deo zgrade, menjano rešenje o građevinskoj dozvoli usled promene investitora ili promena u toku građenja, odnosno da li je prilikom izvođenja radova odstupljeno od izdate građevinske dozvole.

(6) Izuzetno od st. 3. do 5. ovog člana, za zgrade za koje je izdato rešenje o posebnoj građevinskoj dozvoli za izvođenje pripremnih radova, rok iz stava 3. tačka 1) ovog člana počinje da teče od dana pravosnažnosti građevinske dozvole za izgradnju, a ako je ta dozvola izdata za dve odvojene faze izgradnje - od dana pravosnažnosti građevinske dozvole za drugu fazu izgradnje.

Prema navedenom, uslovi koji treba da budu ispunjeni da bi nastala poreska obaveza za zgradu u izgradnji su sledeći:

· da je površina zgrade preko 500m2,

· da u skladu sa zakonom kojim se uređuje planiranje i izgradnja, za izgradnju te zgrade građevinsku dozvolu izdaje ministarstvo nadležno za poslove građevinarstva, odnosno nadležni organ autonomne pokrajine kao povereni posao (što podrazumeva vrstu zgrada za koje građevinsku dozvolu izdaju ti organi, a ne zgradu ma koje vrste za koju je primenom propisa koji su prestali da važe jedan od tih organa konkretnom licu u konkretnom slučaju izdao građevinsku dozvolu),

· da nije osposobljen za korišćenje i ne koristi se,

· da su na izgradnji te zgrade izvedeni grubi građevinski radovi sa konstruktivnim sklopom: temelj, stubovi sa gredama ili zidovi, tavanica, sa ili bez krova, sa ili bez završene fasade, sa ili bez postavljene spoljne stolarije i izvedenih podopolagačkih radova,

· da je protekao propisani period od dana pravosnažnosti prve građevinske dozvole za tu zgradu, odnosno propisani period od dana izgradnje njenog konstruktivnog sklopa – ako građevinska dozvola nije izdata.

Shodno navedenom, za predmetnu zgradu koja je površine veće od 500m2, koja nije osposobljena za korišćenje i ne koristi se, na čijoj izgradnji su izvedeni grubi građevinski radovi sa konstruktivnim sklopom (temelj, stubovi sa gredama ili zidovi, tavanica, sa ili bez krova, sa ili bez završene fasade, sa ili bez postavljene spoljne stolarije i izvedenih podopolagačkih radova), poreska obaveza je nastala počev od 1. januara naredne godine u odnosu na godinu u kojoj je isteklo pet godina od dana pravosnažnosti prve građevinske dozvole ili odobrenja za izgradnju te zgrade, odnosno sedam godina od dana pravosnažnosti prve građevinske dozvole za tu zgradu, ako je rešenjem nadležnog organa odobreno da građevinska dozvola ostaje na pravnoj snazi još dve godine po isticanju pet godina od dana njene pravosnažnosti, pri čemu poreska obaveza ne može biti utvrđena pre 1. januara 2019. godine (zbog rokova zastarelosti u 2025. godini se utvrđuju obaveze počev od 1.1.2020. godine).

Članom 71. Zakona o ugostiteljstvu propisano je da izuzetno od člana 70. ovog zakona boravišnu taksu plaća ugostitelj, koji kao fizičko lice pruža usluge smeštaja u objektima domaće radinosti i seoskom turističkom domaćinstvu i da tu boravišnu taksu fizičko lice plaća u utvrđenom godišnjem iznosu na propisan način.

Uredbom o uslovima i načinu utvrđivanja visine godišnjeg iznosa boravišne takse za fizičko lice koje pruža usluge smeštaja u objektima domaće radinosti i seoskom turističkom domaćinstvu, kao i način i rokovi plaćanja ("Sl. glasnik RS" br. 47/19 i 51/19) propisano je da fizičko lice koje u toku godine započne pružanje ugostiteljskih usluga dužno je da plaća iznos boravišne takse počev za naredni kvartal u odnosu na kvartal u kome je počeo da pruža usluge, kao i da u slučaju kada u toku godine prestane da pruža ugostiteljske usluge, fizičko lice je dužno da izvrši plaćanje boravišne takse zaključno za kvartal u kome je prestao da pruža usluge.

Imajući u vidu navedene odredbe, smatramo da obveznik fizičko lice koje ima kategorizovan smeštaj u periodu koji počinje i završava se u okviru jednog kvartala, prema navedenim propisima nema obavezu plaćanja boravišne takse.

S druge strane obveznik koji je izvršio kategorizaciju pred kraj jednog kvartala i završio početkom sledećeg kvartala, ima obavezu da plati boravišnu taksu za dva cela kvartala.

Ukoliko smatrate da je celishodno, možete uputiti inicijativu Ministarstvu turizma i omladine za izmenu Uredbe o uslovima i načinu utvrđivanja visine godišnjeg iznosa boravišne takse za fizičko lice koje pruža usluge smeštaja u objektima domaće radinosti i seoskom turističkom domaćinstvu, kao i način i rokovi plaćanja.

Obveznik koji ulaže žalbu plaća republičku administrativnu taksu u skladu sa Zakonom o republičkim administrativnim taksama. Tarifni broj 6. ovog zakona propisuje da se za žalbu organu, ako ovim zakonom nije drukčije propisano, plaća taksa u iznosu od 610 dinara. Ova taksa je u celosti prihod budžeta Republike Srbije. Član 14 Zakona o republičkim administrativnim taksama propisuje: Ako obveznik koji je dužan da plati taksu, organu neposredno podnese zahtev uz koji nije priložen dokaz o plaćenoj taksi u propisanom iznosu, osim u slučaju uplate u gotovom novcu kod DKP, odgovorno lice organa nadležnog za prijem zahteva zatražiće od obveznika da podnese dokaz o uplati propisane takse u roku od deset dana od dana podnošenja zahteva i upozoriti ga na posledice neplaćanja takse, o čemu se na podnetom zahtevu sačinjava zabeleška. Ako zahtev, uz koji nije priložen dokaz o plaćenoj taksi u propisanom iznosu stigne poštom, odgovorno lice organa nadležnog za prijem zahteva pozvaće obveznika pismenom opomenom da, u roku od deset dana od dana prijema opomene, plati propisanu taksu i taksu za opomenu i upozoriti ga na posledice neplaćanja taksi. Ako obveznik, u roku iz st. 1. i 2. ovog člana, ne podnese dokaz da je taksa uplaćena u propisanom iznosu, naplata propisane takse i takse za opomenu iz stava 2. ovog člana vrši se pre uručenja zatraženog rešenja ili druge isprave, odnosno pre saopštenja obvezniku da je radnja izvršena. Ako obveznik iz st. 1. i 2. ovog člana ne podnese dokaz da je propisana taksa, kao i taksa za opomenu, uplaćena, nadležni organ će obavestiti obveznika kada spis bude donet, odnosno radnja izvršena i, ako takse ne budu uplaćene i dokaz o tome dostavljen nadležnom organu, po isteku deset dana od dana obaveštenja obavestiti Poresku upravu i priložiti potrebne dokaze, radi pokretanja postupka prinudne naplate." Tarifni broj 18. ovog zakona propisuje taksu za opomenu kojom se obveznik poziva da plati taksu u iznosu od 360 dinara.

U skladu sa navedenim odredbama, lokalna poreska administracija nije nadležna da vrši prinudnu naplatu republičke administrativne takse, već je potrebno dostaviti obaveštenje sa dokazima Poreskoj upravi koja je nadležna za preduzimanje mera prinudne naplate republičke administrativne takse. Napominjemo da se termin "Poreska uprava" u ovom zakonu odnosi na Poresku upravu u sastavu Ministarstva finansija, a ne na lokalnu poresku administraciju, koja je organ jedinice lokalne samouprave.

Članom 36. Posebnog kolektivnog ugovora za zaposlene u jedinicama lokalne samouprave ("Sl. glasnik RS", br. 38/2019, 55/2020, 51/2022 i 44/2023) predviđeno je da zaposleni ima pravo na dodatak na osnovnu platu u visini od 0,4% osnovne plate za svaku navršenu godinu rada u radnom odnosu (minuli rad) u državnom organu, organu autonomne pokrajine, odnosno organu lokalne samouprave, nezavisno od toga u kom organu je radio i da li je organ u kome je zaposleni radio u međuvremenu promenio naziv, oblik organizovanja ili je prestao da postoji. Pravo na minuli rad ostvaruje se i za godine rada kod poslodavca od koga je organ, odnosno poslodavac preuzeo nadležnosti, poslove i zaposlene. Zaposleni ostvaruje pravo na minuli rad i za godine rada provedene u organima ranijih saveznih država čiji je pravni sledbenik Republika Srbija, a koji su usled promene državnog uređenja prestali da postoje.

S obzirom da dom zdravlja nije državni organ, organ autonomne pokrajine, niti organ jedinice lokalne samouprave, zaposleni u organu jedinice lokalne samouprave ne mogu ostvarivati pravo na minuli rad za godine provedene u toj ustanovi.

Članom 3. stav 1. Zakona o javnoj svojini propisano je da su u javnoj svojini prirodna bogatstva, dobra od opšteg interesa i dobra u opštoj upotrebi, za koja je zakonom utvrđeno da su u javnoj svojini, stvari koje koriste organi i organizacije Republike Srbije, autonomne pokrajine i jedinice lokalne samouprave, ustanove, javne agencije i druge organizacije čiji je osnivač Republika Srbija, autonomna pokrajina i jedinica lokalne samouprave i druge stvari koje su, u skladu sa zakonom, u javnoj svojini. Stavom 2. istog člana propisano je da se pod javnom svojinom iz stava 1. ovog člana ne smatraju stvari organizacija obaveznog socijalnog osiguranja. Članom 12. stav 1. tačka 1. Zakona o porezima na imovinu propisano je poresko oslobođenje za nepokretnosti u javnoj svojini koje koriste direktni i indirektni korisnici budžetskih sredstava, korisnici sredstava organizacija za obavezno socijalno osiguranje i drugi korisnici javnih sredstava koji su uključeni u sistem konsolidovanog računa trezora, prema propisima kojima se uređuje budžetski sistem, osim javnih preduzeća. Da bi se primenom člana 12. stav 1. tačka 1) Zakona o porezima na imovinu ostvarilo pravo na oslobođenje od poreza na imovinu, potrebno je da su ispunjeni svi sledeći uslovi: − da je predmet oporezivanja porezom na imovinu nepokretnost u javnoj svojini; − da je poreski obveznik za konkretnu nepokretnost u javnoj svojini direktni ili indirektni korisnik budžetskih sredstava, ili korisnik sredstava organizacija za obavezno socijalno osiguranje ili drugi korisnik javnih sredstava − osim javnih preduzeća − da je obveznik poreza na imovinu za konkretnu nepokretnost uključen u sistem konsolidovanog računa trezora, prema propisima kojima se uređuje budžetski sistem. Imajući u vidu da nepokretnosti organizacija obaveznog socijalnog osiguranja (za koje je upisano pravo svojine na ime tih organizacija) nisu u javnoj svojini, navedeni obveznici nemaju pravo na poresko oslobođenje po ovom osnovu, bez obzira što su da li su kao korisnici javnih sredstava uključeni u konsolidovani račun trezora.

Pravilnik o načinu utvrđivanja i evidentiranja korisnika javnih sredstava i o uslovima i načinu za otvaranje i ukidanje podračuna konsolidovanog računa trezora kod Uprave za trezor ("Sl. glasnik RS", br. 11/13, 84/23, 103/24) u članu 1. uređuje da se ovim pravilnikom propisuje se način utvrđivanja i evidentiranja (upis, promena podataka i brisanje) korisnika javnih sredstava i drugih subjekata u Evidenciji korisnika javnih sredstava (u daljem tekstu: Evidencija KJS) kod Ministarstva finansija – Uprave za trezor (u daljem tekstu: Uprava). Ovim pravilnikom propisuju se i uslovi i način za otvaranje i ukidanje dinarskih i deviznih podračuna konsolidovanog računa trezora, koji se vode u Evidenciji podračuna korisnika

javnih sredstava (u daljem tekstu: Evidencija podračuna KJS) kod Uprave. Član 2. ovog Pravilnika propisuje da korisnici javnih sredstava (u daljem tekstu: KJS), u smislu ovog pravilnika, jesu KJS koji su propisani članom 2. tačka 5) Zakona o budžetskom sistemu („Službeni glasnik RS”, br. 54/09, 73/10, 101/10, 101/11, 93/12, 62/13, 63/1 – ispravka, 108/13, 142/14, 68/15 – dr. zakon, 103/15, 99/16, 113/17, 95/18, 31/19, 72/19, 149/20, 118/21, 118/21 – dr. zakon , 138/22, 92/2023 i 94/24 – u daljem tekstu: Zakon), i to: 1) direktni korisnici budžetskih sredstava Republike Srbije, odnosno lokalne vlasti; 2) indirektni korisnici budžetskih sredstava u nadležnosti direktnih korisnika budžetskih sredstava Republike Srbije, odnosno lokalne vlasti; 3) korisnici sredstava organizacija za obavezno socijalno osiguranje, u koje spadaju organizacije za obavezno socijalno osiguranje i korisnici sredstava Republičkog fonda za zdravstveno osiguranje; 4) drugi KJS čiji je osnivač Republika Srbija i u nadležnosti su direktnih korisnika budžetskih sredstava Republike Srbije; 5) ostali KJS u nadležnosti direktnih korisnika budžetskih sredstava Republike Srbije, odnosno lokalne vlasti. Član 3. pravilnika propisuje da se KJS iz člana 2. ovog pravilnika evidentiraju u spisku KJS, koji posebnim aktom utvrđuje ministar finansija, na predlog Uprave, u skladu sa članom 8. stav 1. Zakona, i to kao: – KJS koji su uključeni u sistem konsolidovanog računa trezora (član 2. tač. 1–4. ovog pravilnika); – ostali KJS koji nisu uključeni u sistem konsolidovanog računa trezora, a pripadaju javnom sektoru (član 2. tačka 5. ovog pravilnika), čija sredstva se uključuju u sistem konsolidovanog računa trezora. Član 4. ovog pravilnika propisuje da su KJS klasifikovani u Evidenciji KJS po tipovima KJS, sa pripadajućom numeričkom oznakom. Oznaka tipa KJS: 1) tip KJS 0 – Nosioci budžeta – Republika Srbija, autonomna pokrajina i jedinica lokalne samouprave; 2) tip KJS 1 – Direktni korisnici budžetskih sredstava (u daljem tekstu: DBK) – organi i organizacije Republike Srbije, odnosno organi i službe lokalne vlasti; 3) tip KJS 2 – Indirektni korisnici budžetskih sredstava (u daljem tekstu: IBK) – pravosudni organi, mesne zajednice, ustanove osnovane od strane Republike Srbije, odnosno lokalne vlasti, nad kojima osnivač preko DBK-a, vrši zakonom utvrđena prava u pogledu upravljanja i finansiranja; 4) tip KJS 6 – Drugi korisnici javnih sredstava – javne agencije, organizacije na koje se primenjuju propisi o javnim agencijama ili su kontrolisane od strane države, pravna lica čiji je osnivač Republika Srbija, koji obavljaju poverene, razvojne, stručne i regulatorne poslove

od opšteg interesa i u nadležnosti su DBK-a Republike Srbije; 5) tip KJS 7 – Ostali korisnici javnih sredstava – javna preduzeća osnovana od strane Republike Srbije, odnosno lokalne vlasti, pravna lica osnovana od strane tih javnih preduzeća, pravna lica nad kojima Republika Srbija ima direktnu ili indirektnu kontrolu nad više od 50% kapitala ili više od 50% glasova u upravnom odboru, druga pravna lica u kojima javna sredstva čine više od 50% ukupnih prihoda ostvarenih u prethodnoj poslovnoj godini; 6) tip KJS 9 – Organizacije za obavezno socijalno osiguranje (u daljem tekstu: OOSO) – Republički fond za zdravstveno osiguranje, Republički fond za penzijsko i invalidsko osiguranje, Nacionalna služba za zapošljavanje i Fond za socijalno osiguranje vojnih osiguranika; 7) tip KJS 10 – Korisnici sredstava Republičkog fonda za zdravstveno osiguranje – zdravstvene i apotekarske ustanove čiji je osnivač Republika Srbija, odnosno lokalna vlast. Član 5. Pravilnika propisuje da se u Evidenciji KJS evidentiraju i drugi subjekti (u daljem tekstu: DS) koji nisu utvrđeni u spisku KJS, i to: 1) tip KJS 4 – Organizacione jedinice direktnog korisnika budžetskih sredstava Republike Srbije (u daljem tekstu: OJ DBK) – unutrašnje jedinice kojima je prenet deo nadležnosti i ovlašćenja u obavljanju poslova u ime i za račun DBK-a Republike Srbije i koje se u javnom registru kod nadležnog organa vode pod istim matičnim brojem (u daljem tekstu: MB) i poreskim identifikacionim brojem (u daljem tekstu: PIB), kao i DBK u čijem su sastavu; 2) tip KJS 5 – Namene sredstava direktnog korisnika budžetskih sredstava (u daljem tekstu: Namena sredstava DBK) – zbirno iskazana sredstva budžeta, utvrđena zakonom o budžetu Republike Srbije, odnosno odlukom o budžetu organa lokalne vlasti, određena u okviru aproprijacije DBK-a, za finansiranje IBK-a po vrstama korisnika, odnosno nameni u različitim oblastima javne potrošnje. Dodeljuje se na zahtev DBK-a u slučaju kada vrši finansiranje jednog ili više IBK-a iste namene, odnosno oblasti javne potrošnje; 3) tip KJS 8 – Pravna lica i drugi subjekti koji ne pripadaju javnom sektoru – pravna lica i drugi subjekti koji ne pripadaju javnom sektoru, a kojima se vrši prenos sredstava iz budžeta na poseban namenski dinarski račun kod Uprave; 4) tip KJS 11 – Organizacione jedinice u sastavu organizacija za obavezno socijalno osiguranje (u daljem tekstu: OJ OOSO) – unutrašnje jedinice kojima je prenet deo nadležnosti i ovlašćenja u obavljanju poslova u ime i za OOSO i vode se u javnom registru kod nadležnog organa, pod istim MB-om i PIB-om. Član 6. Pravilnika propisuje da se Tip KJS utvrđuje propisom, odnosno aktom nadležnog organa. Tip KJS: 0, 1 i 9 utvrđuju se zakonom ili aktom nadležnog organa Republike Srbije, odnosno lokalne vlasti. Tip KJS: 2, 4, 5, 6, 7, 10 i 11 određuje DBK odnosno OOSO, u čijoj je nadležnosti KJS,

odnosno DS, na osnovu propisa ili akta nadležnog organa. Tip KJS 8 utvrđuje se na osnovu akta, odnosno podataka nadležnog organa za registraciju subjekta. Imajući u vidu odredbe člana 12. Zakona o porezima na imovinu, kojima je uređeno da poreska oslobođenje mogu ostvariti direktni i indirektni korisnici budžetskih sredstava, korisnici sredstava organizacija za obavezno socijalno osiguranje i drugi korisnici javnih sredstava koji su uključeni u sistem konsolidovanog računa trezora, prema propisima kojima se uređuje budžetski sistem, osim javnih preduzeća, proizilazi da se poresko oslobođenje može ostvariti samo za korisnike javnih sredstava koji nisu javno preduzeće, a koji se razvrstavaju prema Zakonu o budžetskom sistemu, odnosno koji imaju oznaku tip KJS1, tip KJS 2, tip KJS 6, tip KJS 9 i tip KJS 10. To potvrđuje i spisak korisnika javnih sredstava koji je sastavni deo Pravilnika o spisku korisnika javnih sredstava objavljenog u Sl. glasniku RS broj 103/24.

Prema odredbama Zakona o pravobranilaštvu, član 52. stav 3. propisuje da pravobranilaštvo autonomne pokrajine i pravobranilaštvo jedinice lokalne samouprave daje mišljenja prilikom zaključivanja ugovora koje zaključuje to pravno lice, posebno ugovora iz oblasti imovinskopravnih odnosa, privredno pravnih ugovora i daje pravne savete svim organima autonomne pokrajine i organima jedinice lokalne samouprave koje zastupaju.

Vaše pitanje se odnosi na to koji se ugovori smatraju Ugovorima iz imovinsko-pravne oblasti.

Ugovori iz imovinsko-pravnih oblasti su ugovori koji se odnose na pribavljanje i otuđenje nepokretnosti u javnoj svojini, a koji postupci se sprovode prema odredbama Zakona o javnoj svojini i pratećih podzakonskih akata, za koje postupke je pre samog zaključivanja ovakvih ugovora neophodno mišljenje pravobranilaštva.

Drugi deo pitanja odnosi se na mišljenje da li pravobranilaštvo daje saglasnost na ugovore koji se zaključuju po sprovedenom postupku javne nabavke.

Odgovor je da pravobranilaštvo nije u obavezi da daje saglasnost na Ugovore koji se zaključuju nakon sprovedenog postupka javnih nabavki.

Ukoliko lice ispunjava uslove konursa za dodelu subvencija i ukoliko aktom uprave ne postoje ograničenja u pogledu ostvarivanja ovog prava za funkcionere te jedinice lokalne samouprave, funkciner kao građanin sa teritorije te jedinice lokalne samouprave može pod jednakim uslovima učestvovati u konkursu.

U ovom slučaju treba imati u vidu član 9. stav 2. Zakona o zaposlenima u AP i JLS ("Sl. glasnik RS", br. 129/2007, 83/2014 - dr. zakon, 101/2016 - dr. zakon, 47/2018, 111/2021 - dr. Zakon i 92/2023) kojim je predviđeno da funkcioner ne sme da koristi rad kod poslodavca u cilju uticanja na ostvarivanje svojih prava ili prava s njime povezanih lica.

Takođe, članom 46. Zakona o lokalnoj samoupravi ("Sl. glasnik RS", br. 129/2007, 83/2014 - dr. zakon, 101/2016 - dr. zakon, 47/2018 i 111/2021 - dr. zakon) predviđeno je između ostalog da opštinsko veće vrši nadzor nad radom opštinske uprave, poništava ili ukida akte opštinske uprave koji nisu u saglasnosti sa zakonom, statutom i drugim opštim aktom ili odlukom koje donosi skupština opštine, te je u smislu ovih odredbi potebno da se ovaj konkretno član veća izuzme iz odlučivanja po svim pitanjima po kojima opštinsko veće odlučuje u vezi sa ovim konkursnom.

Članom 6a Zakona o porezima na imovinu propisano je da se za svrhu utvrđivanja osnovice poreza na imovinu, nepokretnosti se razvrstavaju u sledeće grupe odgovarajućih nepokretnosti: 1) građevinsko zemljište; 2) poljoprivredno zemljište; 3) šumsko zemljište; 4) drugo zemljište; 5) stan; 6) kuća za stanovanje; 7) poslovne zgrade i drugi (nadzemni i podzemni) građevinski objekti koji služe za obavljanje delatnosti; 8) garaže i pomoćni objekti. Ako objekat čini više posebnih celina koje se u smislu stava 1. ovog člana mogu svrstati u različite grupe, svaka posebna celina u okviru objekta se, za potrebe utvrđivanja poreza na imovinu, svrstava u odgovarajuću grupu nepokretnosti. Objekat koji je jedinstvena celina mešovitog karaktera, za potrebe utvrđivanja poreza na imovinu, razvrstava se u skladu sa stavom 1. ovog člana prema pretežnoj nameni.

Prema članu 6b Zakona o porezima na imovinu pod pojmom "pomoćni objekti" podrazumevaju se, između ostalog, samostalni objekti koji ne služe za stanovanje ili obavljanje delatnosti i ne razvrstavaju se u objekte iz člana 6a stav 1. tač. 5) do 7) ovog zakona, i to: - pomoćni objekti koji nisu zgrade (bunari, bazeni, rezervoari, cisterne i sl.); - pomoćne zgrade (prizemne zgrade i zgrade čija je podna površina ispod površine zemlje) koje su u funkciji stambenog, odnosno poslovnog objekta, koji je izgrađen na istom zemljištu (kotlarnice, podrumi, šupe za smeštaj ogreva i sl.). Prema odredbi člana 2. tačka 22) Zakona o planiranju i izgradnji („Sl. glasnik RS", br. 72/09,... 62/23), objekat jeste građevina spojena sa tlom, koja predstavlja fizičku, funkcionalnu, tehničko-tehnološku ili biotehničku celinu (zgrade svih vrsta, saobraćajni, vodoprivredni i energetski objekti, objekti infrastrukture elektronskih komunikacija − kablovska kanalizacija, objekti komunalne infrastrukture, priključak na elektroenergetsku mrežu, industrijski, poljoprivredni i drugi privredni objekti, objekti sporta i rekreacije, groblja, skloništa i sl.) koji može biti podzemni ili nadzemni.

Prema tome, predmet oporezivanja porezom na imovinu su nepokretnosti na teritoriji Republike Srbije na kojima su konstituisana prava, korišćenje ili državina koji su članom 2. st. 1. do 3. Zakona o porezima na imovinu uređeni kao predmet oporezivanja, nezavisno od toga da li je objekat (ili njegov deo), koji je predmet oporezivanja, nadzemni ili podzemni.

Za svrhu utvrđivanja osnovice poreza na imovinu, kod razvrstavanja u grupe odgovarajućih nepokretnosti iz člana 6a stav 1. Zakona o porezima na imovinu, u okviru objekta koji čini više posebnih celina svaka posebna celina se razvrstava u odgovarajuću grupu nepokretnosti. Na primer, ako su u sastavu stambene zgrade za kolektivno stanovanje isključivo stanovi, svaki stan se razvrstava u grupu − Stanovi.

Kada se poreska obaveza utvrđuje za stanove u sastavu stambene zgrade za kolektivno stanovanje čiji su vlasnici različita lica, primenom elemenata korisne površine i prosečne cene kvadratnog metra stanova u zoni (u kojoj se nalazi stambena zgrada u okviru koje su stanovi), prostor koji je u zajedničkoj nedeljivoj svojini što znači i podrumski prostor koji je zajednička nedeljiva svojina, ne uključuje se u korisnu površinu stanova kao posebnih celina u okviru predmetne zgrade (iz razloga što korisnu površinu objekta čini zbir podnih površina između unutrašnjih strana spoljnih zidova objekta, isključujući površine balkona, terasa, lođa, neadaptiranih tavanskih prostora i prostora u zajedničkoj nedeljivoj svojini svih vlasnika ekonomski deljivih celina u okviru istog objekta).

Međutim, ako je u skladu sa odgovarajućom investicionotehničkom dokumentacijom izgrađena posebna celina u okviru objekta koja ima zaseban ulaz (koja nije pripadak konkretnom stanu u okviru objekta, niti je taj prostor zajednička nedeljiva svojina koja po položaju i nameni služi objektu kao celini), čija je podna površina ispod nivoa zemlje i koja može biti samostalni predmet prometa, ta posebna celina predstavlja nepokretnost koja je predmet oporezivanja porezom na imovinu i koja se, za svrhu utvrđivanja poreske osnovice, razvrstava u grupu "garaže i pomoćni objekti". Prema tome, ukoliko je podrum u okviru kuće samostalni objekat (može biti samostalni predmet prometa) isti se razvrstava u grupu "garaže i pomoćni objekti", a ako nije onda ulazi u korisnu površinu kuće za stanovanje. U slučaju kada kuću čini više stanova, ako je podrum u zajedničkoj nedeljivoj svojini svih vlasnika stanova, tada se podrum ne oporezuje, ali u slučaju kada je određeno da svakom stanu pripada određena površina podruma, tada se ta površina pripadajućeg podruma dodaje u korisnu površinu stana i ne može se oporezovati kao pomoćni objekat, jer nije samostalni objekat, već pripada konkretnom stanu.

Тroškove navedene u vašem pitanju planirate o okviru projekta manifestacije kojoj navedena lica prisustvuju i to na funkciji 820. Za određivanje ekonomske klasifikacije neophodno je da dobijete dokumentaciju od strane nosioca projekta koja će vam biti i pravni osnov za registrovanje i odobravanje ovih troškova.

Članom 22. Zakona o poreskom postupku i poreskoj administraciji(u daljem tekstu : ZPPPA) propisano je da poresku obavezu preminulog lica ispunjavaju naslednici, u okviru vrednosti nasleđene imovine i u srazmeri sa udelom pojedinog naslednika, u momentu prihvatanja nasledstva. Mere naplate, kao i rešenje o odlaganju plaćanja ne mogu se doneti na ime preminulog lica, jer to lice više ne može da bude poreski obveznik. U tom smislu za poresku obavezu - dugovani porez preminulog lica nastalo do dana smrti, sa pripadajućom kamatom do dana prenosa (za koji nije nastupila apsolutna zastarelost), treba svakom nasledniku posebno, doneti rešenje o prenosu srazmernog dela tog duga u skladu sa naslednim rešenjem, sa preminulog lica na naslednika. Formu rešenja o prenosu duga sa preminulog lica dostavljemo u prilogu. Knjiženje rešenja o prenosu salda duga i kamate sa preminulog poreskog obveznika na poreskog obveznika - naslednika u IS LPA se sprovodi putem R-naloga, sa sledećim šiframa prometa.

ŠP Naziv Storno ŠP Naziv storno šifre prometa 11 Preneti saldo dug 21 Storno preneti saldo dug 13 Preneti saldo kamata 23 Storno preneti saldo kamata Treba voditi računa o sledećem: datum dospeća i iznos knjiženja sa šifrom prometa 11 (preneti saldo dug) mora biti jednak datumu dospeća i iznosu knjiženja sa šifrom prometa 21 (storno preneti saldo dug), datum dospeća i iznos knjiženja sa šifrom prometa 13 (preneti saldo kamata) mora biti jednak datumu dospeća i iznosu knjiženja sa šifrom prometa 23 (storno preneti saldo kamata), prenos salda duga i kamate može da se vrši samo u okviru istog računa, kod knjiženja R nalozima ne koristiti šifre prometa za početno stanje po završnom računu: 10 (saldo dug) i 30 (storno saldo dug).

Članom 73. ZPPPA propisano je da poreski organ, na obrazloženi zahtev poreskog obveznika, u celosti ili delimično, odlaže plaćanje dugovanog poreza, osim godišnjeg poreza na dohodak građana, pod uslovom da plaćanje dugovanog poreza: 1) za poreskog obveznika predstavlja neprimereno veliko opterećenje; 2) nanosi bitnu ekonomsku štetu poreskom obvezniku.

Članom 18. ZPPPA propisano je da obaveza plaćanja poreza iz člana 10. stav 1. tačka 1) ovog zakona (u daljem tekstu: poreska obaveza) predstavlja dužnost poreskog obveznika da plati utvrđeni porez, pod uslovima propisanim ovim zakonom ili drugim poreskim zakonom. Poreski obveznik odgovara za ispunjenje poreske obaveze od momenta kada su nastale činjenice za koje je poreskim zakonom propisano da stvaraju poresku obavezu. Odredbe o poreskoj obavezi primenjuju se i na obavezu plaćanja sporednih poreskih davanja, osim ako je ovim zakonom drukčije propisano. Iznos utvrđenog poreza iz stava 1. ovog člana smatra se dugovanim porezom.

Prema tome, naslednik kao poreski obveznik ima pravo da za dug koji je prenet na njegovo ime po osnovu pravosnažnog naslednog rešenja, kao i svaki drugi dug koji može imati na svom imenu, podnese zahtev za odlaganje plaćanja u skladu sa odredbama člana 73. i 74. ZPPPA.

Članom 7a stav 1. i 2. Zakona o porezima na imovinu propisano je da je jedinica lokalne samouprave dužna da objavi akt kojim se utvrđuju prosečne cene odgovarajućih nepokretnosti u zonama u skladu sa članom 6. st. 5, 7. i 11. ovog zakona do 30. novembra svake tekuće godine, na način na koji se objavljuju njeni opšti akti. Kad jedinica lokalne samouprave nije u propisanom roku objavila prosečne cene odgovarajućih nepokretnosti u odgovarajućoj zoni, jedinica lokalne samouprave dužna je da, do isteka roka iz stava 1. ovog člana, objavi prosečne cene odgovarajućih nepokretnosti na osnovu kojih je za tekuću godinu utvrđena osnovica poreza na imovinu za nepokretnosti obveznika koji ne vode poslovne knjige i to u zoni koja je, prema odluci nadležnog organa te jedinice lokalne samouprave, utvrđena kao najopremljenija u smislu člana 6. stav 3. ovog zakona (u daljem tekstu: najopremljenija zona). Stavom 6. tačka 1) istog člana propisano je da osnovica poreza na imovinu za nepokretnosti obveznika koji vodi poslovne knjige je knjigovodstvena vrednost nepokretnosti iskazana na poslednji dan poslovne godine obveznika u tekućoj godini, kad jedinica lokalne samouprave do 30. novembra tekuće godine ne objavi akt kojim utvrđuje prosečne cene odgovarajućih nepokretnosti u zonama, odnosno prosečne cene odgovarajućih nepokretnosti u najopremljenijoj zoni u slučaju iz stava 2. ovog člana. U skladu sa navedenim za vrstu nepokretnosti u određenoj zoni za koji u odluci o prosečnim cenama nije utvrđena prosečna cena, pri čemu do propisanog roka nije objavljena ni prosečna cena te vrste nepokretnosti u najopremljenijoj zoni za prethodnu godinu, poreska osnovica je knjigovodstvena vrednost te nepokretnosti na poslednji dan prethodne godine (član 7a stav 6. Zakona o porezima na imovinu). Napominjemo da je odredbama člana 7a stav 7. i 8. Zakona o porezima na imovinu propisano kako se u ovom slučaju utvrđuje poreska osnovica kad obveznik u poslovnim knjigama nije posebno iskazao vrednost objekta od vrednosti pripadajućeg zemljišta (stav 7.) i kad se vrednost nepokretnosti ne iskazuje u poslovnim knjigama obveznika (stav 8.):

(7) U slučaju iz stava 6. ovog člana, kad obveznik u poslovnim knjigama nije posebno iskazao vrednost objekta od vrednosti pripadajućeg zemljišta, pri čemu: 1) za objekat ili za zemljište, odnosno njegov deo, ne postoji poreska obaveza, vrednost nepokretnosti za koju poreska obaveza postoji čini knjigovodstvena vrednost u kojoj je sadržana vrednost te nepokretnosti iskazana na poslednji dan poslovne godine obveznika u tekućoj godini; 2) se vrednost objekta ili objekata na tom zemljištu utvrđuje u skladu sa članom 7. stav 6. ovog zakona, vrednost zemljišta i ostalih objekata za koje poreska obaveza postoji čini knjigovodstvena vrednost u kojoj je sadržana njihova vrednost iskazana na poslednji dan poslovne godine obveznika u tekućoj godini. (8) Kad se porez plaća na nepokretnost čija se vrednost ne iskazuje u poslovnim knjigama obveznika, u slučaju iz st. 6. i 7. ovog člana utvrđuje se u skladu sa članom 6. st. 13. i 14. ovog zakona.

Članom 92. stav 2. i 4. Zakona o javnim nabavkama propisano je da ako procenjena vrednost javne nabavke ne prelazi iznos od 3.000.000 dinara, naručilac nije dužan da imenuje komisiju za javnu nabavku, u kom slučaju postupak javne nabavke sprovodi lice koje naručilac imenuje. Ovo lice ne mora biti službenik za javne nabavke.

Preko vrednosti postupka od 3.000.000 dinara naručilac mora da imenuje komisiju za javnu nabavku, gde jedan član obavezno mora da bude službenik za javne nabavke, pod uslovima opisanim u članu 92. stav 4. Zakona.

U komisiji za javnu nabavku jedan član mora da bude službenik za javne nabavke sa stečenim visokim obrazovanjem na osnovnim akademskim studijama u obimu od najmanje 240 ESPB bodova ili master akademskim studijama, specijalističkim akademskim studijama, specijalističkim strukovnim studijama, odnosno na osnovnim studijama u trajanju od najmanje četiri godine ili specijalističkim studijama na fakultetu ili lice koje je steklo sertifikat za službenika za javne nabavke do dana stupanja na snagu ovog zakona.

Diplomirani pravnik može da bude deo komisije, ali ne može da zameni službenika za javne nabavke.

Imajući u vidu navedeno, smatramo da ukoliko se naručilac opredeli da ipak imenuje Komisiju i za postupak u kome procenjena vrednost ne prelazi iznos od 3.000.000 dinara, dužan je da poštuje uslove propisane članom 92. stav 4. Zakona i imenuje člana koji je službenik za javne nabavke.